Nazywam się Ewa Szczygielska.

Z wykształcenia i z zamiłowania jestem psychoterapeutką psychoanalityczną. To moja pierwsza pasja i droga życiowa. 

Drugą jest malowanie. Rozwijałam je głównie pod okiem Sylwestra Piędziejewskiego - profesora warszawskiej ASP oraz Joanny Trzcińskiej – profesorki łódzkiej ASP. Maluję na średnich formatach, korzystając z suchych pigmentów.

Moim punktem wyjścia jest zawsze poruszenie, które próbuję wyrazić na płótnie. Przemieszcza się ono pomiędzy światem psychicznym a percepcją natury – dwoma źródłami nieskończonych zestawień odczuć i odcieni. 

Stworzyłam tę stronę, aby moje obrazy mogły znajdować miejsce we wnętrzach domów, mieszkań i gabinetów. Maluję wybrane motywy, na średnich lub dużych formatach płócien.

ZAPRASZAM DO OGLĄDANIA!

JEŻELI CHCESZ ZAMÓWIĆ OBRAZ DO DOMU LUB GABINETU, NAPISZ LUB ZADZWOŃ DO MNIE.

obrazdogabinetu@gmail.com

tel. 602 100 499

STANY POŁĄCZONE

To robocza nazwa cyklu, na który składają się obecnie te dwie prace. Tak jak przypadku części obrazów wyrażających doświadczenie emocjonalne, ich znaczenie będzie się zmieniało i wysycało z czasem. 

Co się dzieje na styku monotonii spokoju i możliwości rozwoju wraz z jego Cieniem? Co jest pomiędzy? A może jedno jest bezpośrednio połączone z drugim? Dla mnie prace te są nierozłączną całością. 

SZCZELINY

Przemieszczając się po wewnętrznym krajobrazie w procesie psychoanalitycznym napotykamy to, co nieznane: czasem przeczuwaną, a czasem nie - warstwę lub szczelinę psychiczną. Pacjent potrzebuje czuć, że jest objęty, chroniony, trzymany i pomieszczany przez Analityka. Dzięki temu może doświadczyć zanurzenia i wydobycia się ze stanów psychicznych, które bez obecności Analityka groziłyby psychicznym załamaniem.

TĘSKNIĘ

Ogłoszenie w 2020 roku pandemii COVID-19 było jak nagłe zatrzymanie – świat, który dotychczas znałam, z dnia na dzień stał się niedostępny. Przyroda, kontakty z ludźmi, relacje z Pacjentami i rozmaite zaangażowania znalazły się nagle poza zasięgiem realnego kontaktu i żywego doświadczenia. Te obrazy wyrażały tęsknotę za tym wszystkim, co w tamtym czasie znalazło się “za szybą”.

ZANURZENIE

Doświadczenie rozpoznawania wewnętrznego świata w relacji analitycznej często przywołuje mi scenę z uwetury jednej z pięknych inscenizacji opery Georga Bizeta "Poławiacze pereł". Poławiacze powolnym i płynnym ruchem zanurzają się coraz głębiej, by zaraz wrócić ku powierzchni, tylko na chwilę zatrzymując się przy dnie. W psychoanalizie wspólne zanurzenie w psychicznej przestrzeni daje szansę zbliżenia się do istoty, do wewnętrznej prawdy i do poszukiwania bliskości.